Kalkulator doboru pompy do studni

Co naprawdę wyznacza kalkulator

Pompę studzienną sprawdza się w punkcie pracy: dla wymaganego przepływu przy wymaganej całkowitej dynamicznej wysokości podnoszenia (TDH). Oznaczenie „10 GPM” jest niepełne, jeśli pompa nie potrafi utrzymać 10 GPM przy oporach danego układu. Na charakterystyce producenta wykorzystaj oba wyniki.

Kalkulator stosuje wzór:

TDH = dynamiczny poziom wody + różnica wysokości + wysokość ciśnienia + straty tarcia

Dla jednostek amerykańskich wysokość ciśnienia (ft) = ciśnienie (psi) × 2.3067. Dla jednostek metrycznych wysokość ciśnienia (m) = ciśnienie (bar) × 10.1972. Franklin Water opisuje TDH jako sumę poziomu wody podczas pompowania, ciśnienia nad powierzchnią terenu przeliczonego na wysokość podnoszenia oraz strat tarcia w przewodzie tłocznym.

Dynamiczny poziom wody podczas pompowania ma kluczowe znaczenie. Jest to pionowa głębokość do lustra wody, gdy studnia pracuje z przepływem projektowym. Statyczny poziom wody mierzy się przy niepracującej studni, a jej całkowita głębokość może sięgać znacznie poniżej lustra wody. Zastąpienie właściwej wartości którąkolwiek z tych miar może istotnie zafałszować wysokość podnoszenia. Właściwym źródłem dynamicznego poziomu wody i trwałej wydajności jest próbne pompowanie lub test stopniowany; Penn State Extension wyjaśnia, że trwałą zdolność pompowania należy ustalić próbą pompowania.

Siedmiominutowa metoda planistyczna Michigan

Opcjonalne oszacowanie na podstawie liczby łazienek odtwarza tabelę dla budynków mieszkalnych ze State of Michigan Water Well Manual. Uwzględnia korzystanie ze zlewu kuchennego, pralki i zmywarki, lecz nie obejmuje równoczesnego zapotrzebowania na nawadnianie, potrzeby gospodarstwa ani wodę gaśniczą.

Jest to metoda planistyczna stanu Michigan, a nie uniwersalny przepis techniczny. Wybierz własne zapotrzebowanie, jeśli lokalne wymagania, zmierzone przepływy przyborów lub projekt specjalisty wskazują inną wartość. Jednostki gal i GPM w tabeli pozostawiono zgodnie z materiałem źródłowym.

Jak interpretować niedobór wydajności studni

Margines trwałej wydajności wynosi wydajność studni − przepływ szczytowy. Jeśli wynik jest ujemny, wyświetlany teoretyczny niedobór podczas krótkiego szczytu oblicza się tak:

teoretyczny niedobór = max(0, objętość szczytowa − trwała wydajność × czas trwania szczytu)

Tryb tabeli używa siedmiu minut z metody Michigan, a tryb własny korzysta z wprowadzonego czasu.

Przykładowo zapotrzebowanie tabelaryczne 98 galonów i trwała wydajność 8 GPM oznaczają teoretyczny brak 42 galonów w ciągu siedmiu minut. Jest to wartość do wstępnej oceny, a nie objętość użytkowa zbiornika hydroforowego ani zalecana pojemność zbiornika magazynowego. Obliczenie zakłada utrzymanie podanej wydajności studni przez cały okres szczytowy i pomija dostępną wodę w otworze, cykle pracy pompy oraz rezerwę. Poradnik Penn State dotyczący studni o małej wydajności wyjaśnia, dlaczego zbiornik ciśnieniowy zapewnia ograniczoną objętość użytkową i dlaczego pośredni układ magazynowania może wymagać osobnego projektu.

Przed wyborem urządzeń

• Potwierdź dynamiczny poziom wody i trwałą wydajność na podstawie aktualnych badań, zwłaszcza po suszy lub zmianie pracy studni.
• Oszacuj tarcie przy zamierzonym przepływie, uwzględniając rzeczywistą długość, średnicę i materiał rur oraz zawory i armaturę.
• Sprawdź, czy charakterystyka wybranej pompy przechodzi przez punkt pracy przepływ/TDH w odpowiednim zakresie działania.
• Zleć uprawnionemu lub odpowiednio wykwalifikowanemu lokalnie specjaliście weryfikację głębokości zawieszenia pompy, zasilania elektrycznego, ochrony przed zbyt częstym załączaniem, pojemności użytkowej zbiornika ciśnieniowego oraz obowiązujących przepisów.