Kalkulator czasu pogłosu

RT60, chłonność równoważna i dwa modele

RT60 to czas, w którym po wyłączeniu źródła poziom ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu spada o 60 dB. Dla każdej powierzchni ograniczającej i należy pomnożyć jej pole Sᵢ przez współczynnik pochłaniania αᵢ. Suma jest równoważną powierzchnią pochłaniającą:

A = Σ(Sᵢ × αᵢ)

Przy objętości V, całkowitej powierzchni przegród S = ΣSᵢ i średnim współczynniku ᾱ = A / S metryczne oszacowanie Sabine’a ma postać:

T₆₀,Sabine = 0.161V / A

Model Eyringa zastępuje liniowy składnik pochłaniania składnikiem logarytmicznym:

T₆₀,Eyring = 0.161V / [−S ln(1 − ᾱ)]

Dla opcjonalnego czasu docelowego T odwrotny wzór Sabine’a daje Arequired = 0.161V / T, a Eyringa Arequired = S × [1 − exp(−0.161V / (ST))]. Po odjęciu bieżącego A otrzymujemy modelowany nadmiar lub niedobór chłonności, a nie dobór produktu czy jego rozmieszczenia.

Ze stałą 0.161 stosuje się m³ i m², a dla ft³ i ft² zwyczajowe przybliżenie 0.049. Kalkulator najpierw przelicza jednostki. Model akustyki wnętrz MathWorks opisuje zależność Sabine’a i dane zależne od częstotliwości. Oryginalny artykuł Eyringa w Journal of the Acoustical Society of America wyjaśnia wprowadzenie modelu logarytmicznego dla silniej pochłaniających pomieszczeń.

Przykład obliczeń

Rozważmy pomieszczenie 5 m × 4 m × 3 m. Ma objętość 60 m³, a sześć przegród łącznie 94 m². W jednym wybranym paśmie przyjmijmy:

Sabine daje 0,161 × 60 / 16,70 ≈ 0,58 s, a Eyring 0,161 × 60 / [−94 ln(1 − 0,178)] ≈ 0,53 s. Różnica jest spodziewana: przy małym średnim pochłanianiu modele są zbieżne, a przy większym rozchodzą się.

Odpowiedzialna interpretacja

Współczynnik pochłaniania nie jest uniwersalną stałą materiału. Zmienia się z częstotliwością, sposobem montażu, pustką powietrzną, grubością i metodą badania. Nie wolno więc mieszać wartości z różnych pasm i nazywać wyniku szerokopasmowym RT60. Kalkulator rozdziela podłogę i sufit, ale przypisuje jeden wspólny współczynnik wszystkim czterem ścianom. Oba równania zakładają dostatecznie rozproszone pole i sprowadzają złożone wnętrze do uśrednionych przegród. Nie uwzględniają położenia źródła ani słuchacza, rozpraszania, pochłaniania przez powietrze, echa trzepoczącego, pojedynczych modów, drzwi, przestrzeni sprzężonych ani nierównomiernej adaptacji.

Wynik służy do porównania wstępnych wariantów, nie do certyfikacji gotowego wnętrza ani gwarantowania zrozumiałości mowy. Przy ważnych decyzjach należy zmierzyć rzeczywisty zanik. ISO 3382-2 opisuje procedury, pozycje pomiarowe, ocenę i raportowanie dla zwykłych pomieszczeń. W obiektach publicznych, szkołach, zakładach pracy, przegrodach przeciwpożarowych i kosztownych inwestycjach należy stosować polskie wymagania i skonsultować się z uprawnionym akustykiem.